داستان های مردانه از تجربیات زنانه

[ad_1]

محمود فتوحی معتقد است: برخی از نویسندگان مرد زنان را به صورت عاطفی و حالات و رفتارهای آنها به تصویر می کشند که در بین نویسندگان زن کمتر دیده می شود، مردان بهتر از زنان درباره آنها می نویسند، بنابراین فقط آثار زنان نیست که زنان می نویسند.

به گزارش ایسنا، این استاد زبان و ادبیات فارسی در کتاب «سبک شناسی (نظریه ها، نگرش ها و روش ها)»، فمینیسم چیست؟ «فمینیسم، یعنی جنسیت‌سازی ادبیات از نظر تجربه و زنانگی. این سبک بر ایجاد فرم، صدا و محتوایی زنانه و متفاوت با صدای مردان اصرار دارد. فمینیسم نوشتن درباره مسائل، مشکلات، روحیات و روحیات خاص زنان به منظور شناسایی حساسیت ها و حساسیت های جنسیت زن است. مسائل فمینیستی موقعیت ها و تجربیاتی است که فقط از نظر روحی و جسمی مختص زنان است و مردان آن مشکلات را ندارند و بر اساس بی تجربگی بیولوژیکی در نوشتن آن به دست زنان نمی رسند. مثلا نوشتن از تجربه عاطفی مادر، شروع بارداری، مادر شدن و سقط جنین یکی از رازهای شخصی زنان است. فقط خانم ها می توانند از لذت های بارداری، بار سنگین جنین و زمان سپری شده با جنین بنویسند. این تجربه در رمان «شالی در جاده ابریشم» (2001) منعکس شده است. چنین مضامینی فقط متعلق به ادبیات زنانه است و داستانی با چنین تجربیاتی را بسیار زنانه می سازد. غلبه این مضامین در نوشتار باعث ایجاد سبکی زنانه می شود.

موضوع اصلی آثار داستانی زنان رمان نویس ایرانی امروز، مسائل مربوط به زنان است: زندگی غم انگیز و فلاکت بار زنان ایرانی (شهری مانند سیمین دانشور بهشت)، زنان (مادر) جنگ عراق و ایران (مادر شما، فدای فرزندت مبارک فهیمه گوداست (1360) و حاملگی (دختر حاجی آقا زهرا کاتکودایان)، داستان های عاشقانه (قصه عشق غم انگیز منیرو روانی پور) و داستان های زنانه برای مردان یا مردان (مرد هرگز برنگشت و عید ایرانیان) و چاوشون اثر سیمین دانشور). زندگی زنان بدون مردان و زندگی زنان بدون مردان در شهرنوش پارسی پور در باغ کریستال مخمل پاف.

مسئله دیگر بینش زنان است، به ویژه در داستان های تند و پرتنش علیه مردان. مردان این داستان ها کمتر از ویژگی های یک مرد معمولی برخوردارند. یعنی یا کاملاً بد هستند یا مطلقاً خوب، مسلماً بد; یعنی خیانت، حسادت (چه برای زنان و چه برای مردانی که بیشتر آنها را دوست دارند)، بی حوصلگی، موی بینی (چه در نقش همسر و چه در نقش دوست پسر و دوست)، دست و پا چلفتی، خشونت آمیز، تکانشی و سودجو. مثلاً روی ابریشم در رمان شالی).

ادبیات زنان همیشه از حقوق زنان حمایت نمی کند. یعنی نوشته‌های فمینیستی هستند که مستقل از بیان اندیشه‌های فمینیستی و دفاع از حقوق زنان نوشته می‌شوند و حاصل نیاز درونی یا بیرونی به بیان احساسات زنانه یا ویژگی‌های زنانه هستند. البته نوشتن از این دنیای زنانه دیگر برای زنان نیست. نویسندگان مرد نشان داده اند که می توانند دنیای زنانه را بهتر به تصویر بکشند. جلال آل احمد (متولد 2005) در داستان های کوتاه «کودکی مردم»، «لاک صورتی» و «شوهر آمریکایی» در رمان «باغ بلورین» (1986) نوشته محسن مک مولف، در دو رمان از عباس مورفی بدن فرهت» (1995). ) و جابر مدرس سادکی در «سال بلوا» (1992) و «نیت بال» (2009).

برخی از نویسندگان مرد زنان را به صورت ذهنی به تصویر کشیده اند و حالات و رفتارهای آنان را به تصویر کشیده اند که کمتر در بین نویسندگان زن دیده می شود. مردان بهتر از زنان درباره آنها نوشته اند. بنابراین نوشتن زنان فقط کار زنان نیست. شاید اصرار بر انتساب فمینیسم به جنس زن متاثر از ایدئولوژی فمینیسم باشد که به دنبال تبدیل زنان به رقبای مرد و قطب مخالف است.

داستان های مردانه از تجربیات زنانه

انتهای پیام/

[ad_2]
Source link

درباره ی admin_asooweb

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.